Uroczystość poświęcenia i nadania sztandaru

Szkole Podstawowej imienia A. Mickiewicza w Sokołach

dn. 10 listopada 2005 r.

 

 

Przebieg uroczystości w kościele parafialnym:

Przebieg uroczystości w szkole

Część artystyczna

 

 

 

 

Przebieg uroczystości w kościele parafialnym:

 

Ksiądz prowadzący uroczystość:

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Witam  zgromadzonych na uroczystej Mszy Św., w czasie której poświęcony będzie nowy sztandar i przekazany Szkole Podstawowej im. Adama Mickiewicza w Sokołach. Ta podniosła chwila zgromadziła wszystkich, którym szkoła  w Sokołach była i jest bliska. Za chwilę rozpocznie się Msza Święta sprawowana przez ks. Kanonika  F. Grabowicza. Przedstawiciele rodziców, nauczycieli i nauczycieli emerytów wprowadzą sztandar w asyście liturgicznej i ustawią się przed ołtarzem głównym. W trakcie sprawowanej liturgii nastąpi akt poświęcenia i przekazania sztandaru  szkole. Włączmy się wszyscy w modlitwę w intencji całej społeczności szkolnej.

 

( śpiew „ Jeden jest tylko Pan..”)

 

( rozpoczyna się  Msza Św. )

 

Po homilii:

 

 Ksiądz prowadzący uroczystość:

Nastąpi teraz poświęcenie sztandaru. Dyrektor szkoły zwróci się z prośbą do ks. Proboszcza
o dokonanie tego aktu.

 

( Dyrektor prosi o poświęcenie )

 

Dyrektor:

Czcigodny Księże Kanoniku, w imieniu rodziców, nauczycieli i uczniów Szkoły Podstawowej im. A. Mickiewicza w Sokołach proszę o poświęcenie Sztandaru Szkoły.

 

Ksiądz prowadzący uroczystość:

Proszę o wystąpienie pocztu sztandarowego.

(Następuje poświęcenie sztandaru)

 

 Ksiądz prowadzący uroczystość:

Rodzice przekazują poświęcony sztandar Wójtowi Gminy Sokoły Panu Józefowi Zajkowskiemu - przedstawicielowi organu prowadzącego szkołę.

 

Rodzic:

W imieniu Fundatorów przekazuję na Pana ręce sztandar z przekonaniem, że będzie on Symbolem dalszego rozwoju szkoły, chlubą społeczności szkolnej i lokalnej. Niech ten sztandar towarzyszy uczniom podczas uroczystości szkolnych i środowiskowych.

 

Ksiądz prowadzący uroczystość:

P. Wójt Józef Zajkowski przekazuje sztandar Dyrektorowi Zespołu Szkół w Sokołach Panu Waldemarowi Kikolskiemu.

 

P .Wójt:

 „Sztandar jest symbolem ważnym i potrzebnym dla kultywowania tradycji

 i zachowania tożsamości szkoły.

Przekazuję, pod Waszą straż i opiekę ten cenny symbol. Strzeżcie go jak prawdziwego skarbu dla nas i dla potomnych".

 

Dyrektor:

Przyjmując sztandar zapewniam, że otoczymy go czcią. Od dziś z otrzymanym sztandarem będziemy uczestniczyć w uroczystościach szkolnych i środowiskowych.

 

 Ksiądz prowadzący uroczystość:

Następuje prezentacja sztandaru, po której Pan Dyrektor przekaże sztandar przedstawicielom uczniów.

 

Dyrektor:

Przekazuję sztandar młodzieży szkolnej. Nieście sztandar wysoko, rozsławiajcie imię Szkoły Podstawowej im. Adama Mickiewicza w Sokołach. Niech wskazuje, jak żyć i pracować dla dobra naszej Ojczyzny!

 

Ksiądz prowadzący uroczystość:

Poczet sztandarowy złożony z uczniów przyjmuje sztandar i ustawia się przed głównym ołtarzem. Włączmy się wszyscy w modlitwę przygotowaną przez uczniów, rodziców i nauczycieli

 

(następuje modlitwa prowadzona przez uczniów, rodziców i nauczycieli)

 

 Ksiądz prowadzący uroczystość:

Przez kościół podąża procesja niosąca dary na ołtarz.

Uczniowie ministranci niosą płonące świece – symbol żyjącego Chrystusa.

Dziewczęta niosą dar chleba, wody i wina, który za chwilę przemieni się w Ciało i Krew Chrystusa.

Rodzice niosą chleb, winogrona i rybę – owoce ziemi i pracy ludzkich rąk.

Nauczyciele niosą kwiaty i dar ołtarza – symbole wdzięczności.

 

( następuje ciąg dalszy Mszy Św. )

 

Ksiądz prowadzący uroczystość:

Uroczysta Msza Św. dobiega końca. Za chwilę poczet sztandarowy uroczyście przeprowadzi sztandar do szkoły, gdzie nastąpi ciąg dalszy uroczystości. Zapraszamy wszystkich zgromadzonych do hali sportowej Zespołu Szkół w Sokołach. Niech słowa pieśni towarzyszą procesyjnemu przejściu do szkoły.

 

 

(Śpiew na zakończenie Mszy Św.)

Przebieg uroczystości w szkole

 

 

Przemarsz z kościoła  do szkoły (wejście głównym wejściem do SP)

 

 

Prowadzący – Dariusz Krysiński:

Proszę wszystkich o powstanie. Baczność! Poczet sztandarowy, sztandar wprowadzić!

Do hymnu państwowego!

 

Hymn

 

Po hymnie!

 

Prowadzący:

Proszę o zabranie głosu Dyrektora Zespołu Szkół w Sokołach Pana Waldemara Kikolskiego

 

(Powitanie gości i przemówienie dyrektora)

 

Witam wszystkich, którzy razem z całą społecznością Szkoły w Sokołach gromadzą się dzisiaj, aby uczestniczyć w podniosłej dla nas chwili jaką jest poświęcenie i nadanie sztandaru. Tę uroczystość pragniemy przeżyć w jak najszerszym gronie sympatyków

i przyjaciół szkoły, stąd obecność tak znakomitych gości, których pragniemy powitać.

Witam:

(lista gości)

 

Dyrektor odczytał listy przysłane przez Posłów na Sejm RP, którzy nie mogli przybyć na uroczystość.

 

 

 

 

Wysokie Mazowieckie, 2005-11-08

 

           Jacek Bogucki
Poseł na Sejm Rzeczpospolitej Polskiej 

 

SZ. P. Dyrektor
                Zespołu Szkół w Sokołach

 

       Serdecznie dziękuję za zaproszenie  na uroczystości jubileuszowe i nadanie sztandaru Szkole Podstawowej im. Adama Mickiewicza w Sokołach.
      Ze względu na odbywające się w dniach 9-10 listopada posiedzenie Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej nie będę mógł wziąć  udziału w święcie Państwa Szkoły.
     Proszę przyjąć moje najszczersze życzenia w tak doniosłym dniu. Z okazji tego jubileuszu pragnę złożyć hołd całemu gronu pedagogicznemu za trud wniesiony w wychowanie kolejnych pokoleń uczniów tej szkoły. Jestem przekonany, że każdy, kto miał możliwość bycia jej uczniem uzyskał dobre podstawy do dalszego kształcenie się.
     Serdecznie gratuluję nadania sztandaru, który jest zwięczeniem  wysiłku całych pokoleń nauczycieli, pracowników, rodziców i uczniów w dziele tworzenia tradycji Szkoły Podstawowej im. Adama Mickiewicza w Sokołach.

 

 

 

     
 

   Poseł na Sejm
Rzeczpospolitej Polskiej

Warszawa, 2005-11-09

     Roman Czepe

 

  

 

 

Pan
                      Waldemar Kikolski
     Dyrektor
            Zespołu Szkół
        w Sokołach

 
 

Szanowny Panie Dyrektorze

       Na Pańskie ręce składam serdeczne podziękowanie Dyrekcji Zespołu Szkół w Sokołach, Radzie Pedagogicznej, Rodzicom i uczniom za zaproszenie na uroczystości związane z jubileuszem Szkoły Podstawowej im. Adama Mickiewicza  oraz nadanie Sztandaru tej Szkole.
       Niestety, z przykrością muszę wyjaśnić, iż nie mogę osobiście uczestniczyć w tych podniosłych uroczystościach, gdyż tego dnia odbywa się niezwykle ważne posiedzenie Sejmu, w którym muszę uczestniczyć.
      Jest mi naprawdę przykro, bowiem po kilku moich wizytach w Zespole Szkół, w tym zwłaszcza po spotkaniach z młodzieżą, gdy przyszło nam rozmawiać o literaturze, o Bogu, o człowieku i o życiu, nie bez przesady mogę powiedzieć, iż jestem sercem związany z Zespołem Szkół - a wiec Szkołą Podstawową i Gimnazjum. Za każdym bowiem razem jest mi niezwykle miło przebywać w Państwa gościnnych progach.
     Bardzo się cieszę, że szkole patronuje wielki polski poeta Adam Mickiewicz. Jego wielka poezja jest dla nas wszystkich znakomitą szkołą polskości, ale i szkołą życia.
    Z wielki uznaniem i honorem odnoszę się do poświęcenia i nadania Szkole Sztandaru. Sztandar dla nas Polaków, to niezwykle ważny symbol patriotycznego ducha i duchowej niezłomności. Odtąd kolejne pokolenia pedagogów, pracowników i uczniów tej szkoły będą miały swój własny Znak i Symbol, a dzień ten na zawsze przejdzie do historii Szkoły.
     Raz jeszcze proszę o wybaczenie mi mojej nieobecności. Tą drogą pragnę przekazać najlepsze życzenia tym wszystkim, którzy są ze szkołą związani, a w sposób szczególny tym wszystkim, którzy zaangażowali się w uroczystości jubileuszu oraz poświęcenia i nadania Szkole Sztandaru.

   

 

Prowadzący:

Dziękujemy Dyrektorowi.

Proszę Państwa!

    Przed nami najważniejszy moment uroczystości: za chwilę sztandar stanie się prawną własnością szkoły. Proszę Wójta Gminy Sokoły Pana Józefa Zajkowskiego o przekazanie prawa posiadania sztandaru.

 

Wójt:

(Odczytuje treść Aktu Nadania Sztandaru i przekazuje go dyrektorowi)

 

 

Dyrektor:

Przyjmując prawo posiadania sztandaru wyrażam serdeczne podziękowanie za tak cenny dar. Pragnę zapewnić, że jest on symbolem wartości, które są i będą fundamentem pracy wychowawczej naszej szkoły.

 

Prowadzący:

Teraz nastąpi prezentacja sztandaru. Proszę wszystkich o powstanie.

 

 Sztandar do prezentacji!

 

Sztandar po prezentacji!

 

Proszę o wystąpienie przedstawicieli uczniów do ślubowania, akt ślubowania odczyta Przewodnicząca Samorządu Uczniowskiego – Paulina Grabowska

 

(6 uczniów – reprezentantów klas 1-6 oraz jeden uczeń do odczytania ślubowania)

 

Paulina:

Będziemy służyć Ojczyźnie naszej, Rzeczpospolitej Polskiej, rzetelną nauką, pracą i wzorowym zachowaniem. Dbać o dobre imię szkoły, szanować nauczycieli i wychowawców. Solidnie wypełniać obowiązki ucznia. Godnie reprezentować swoją szkołę wszystkimi swoimi umiejętnościami, wytrwałą pracą, wzorowym zachowaniem, a tym samym godnie reprezentować osobowość młodego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Wszyscy z reprezentacji klas:

Ślubujemy!

 

 

Prowadzący:

Po ślubowaniu!

(Po ślubowaniu poczet ustawia się w wyznaczonym miejscu).

 

Prowadzący:

  Przed chwilą uczestniczyliśmy w ważnym wydarzeniu w dziejach naszej szkoły. Od dzisiaj sztandar wręczony Szkole Podstawowej im. A. Mickiewicza przypominać nam będzie jak ważny w życiu każdego człowieka jest honor, patriotyzm, praca i uczciwość.

 

Teraz proszę o zabranie głosu Dyrektora szkoły.

 

Dyrektor:

Na postawie uchwały Rady Pedagogicznej z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiam Święto Szkoły w dniu 10 listopada każdego roku na pamiątkę dzisiejszej uroczystości.

Każdy 10 powszedni dzień miesiąca będzie dniem bez ocen niedostatecznych.

 

 

 

Szanowni Państwo!

 

Dzisiejszy dzień to bardzo ważne wydarzenie w życiu  szkoły.   To nie przypadek, że właśnie dzisiaj obchodzimy dzień jubileuszowy. 70 lat temu – 10 listopada 1935 roku podpisany został akt poświęcenia murowanego budynku szkolnego, który służy nam do dzisiaj, jako część całego kompleksu zabudowań szkolnych.

            Początki szkolnictwa na terenie Sokół są ściśle związane z powstaniem parafii w roku 1471. Przez kolejne lata funkcjonowała szkoła przyparafialna.
        
Z zapisu w kronice szkolnej wynika, że sto lat temu, w 1905 roku, w myśl uchwały Rady Gminnej i na polecenie rządu carskiego została wybudowana szkoła o jednej sali lekcyjnej, w której uczył nauczyciel przysłany przez władzę carską. Szkoła ta miała na celu rusyfikację, dlatego też społeczeństwo odnosiło się do niej negatywnie. Po odzyskaniu niepodległości reaktywowano szkołę polską. Prawdopodobnie już w 1919 roku,  miała ona imię Adama Mickiewicza.
        Na podstawie informacji uzyskanych od Pani Krystyny Skierskiej - od 1920 roku szkołą kierował jej ojciec - Bronisław Bogaczewicz. Szkoła intensywnie rozwijała się, przybywało uczniów,dlatego Towarzystwo Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych zainicjowało budowę nowej szkoły w Sokołach. 10 listopada 1935roku wyświęcono i oddano do użytku parter i pierwsze piętro trzykondygnacyjnego nowego budynku. Po wojnie, w 1944roku, B. Bogaczewicz na nowo organizował pracę w szkole, którą kierował do swojej śmierci, w roku 1952. Przez kolejne lata szkoła funkcjonowała dbając o stronę dydaktyczno-wychowawczą i rozwój bazy materialnej.

W 1973 roku, w wyniku zmian organizacyjnych, wprowadzonych przez ówczesne władze państwowe, powołana została w Sokołach Zbiorcza Szkoła Gminna, której dyrektorem został Jerzy Krysiński. Rok później nadano szkole sztandar.

W roku 1983, w wyniku kolejnych zmian, utworzono stanowisko Gminnego Dyrektora Szkół, które powierzono Elżbiecie Kruszewskiej. Była ona jednocześnie dyrektorem Szkoły Podstawowej w Sokołach do roku 2003. W tym czasie nastąpiła dalsza rozbudowa szkoły. W 1997 roku Rada Gminy Sokoły podjęła uchwałę o budowie hali sportowej przy Szkole Podstawowej w Sokołach.  Od 1 września 1999roku w wyniku reformy oświaty, w istniejącym kompleksie budynków,  zaczęła funkcjonować sześcioletnia szkoła podstawowa i trzyletnie gimnazjum. Miesiąc później odbyło przekazanie do użytkowania boisk szkolnych. Pół roku później odbyło się uroczyste otwarcie i wyświęcenie hali sportowej, w której się obecnie znajdujemy.

Od 1 września 2003 Uchwałą Rady Gminy powołano Zespół Szkół w Sokołach, w skład którego wchodzi Szkoła Podstawowa im. A. Mickiewicza i Gimnazjum im. Papieża Jana Pawła II.

Rada Pedagogiczna Szkoły Podstawowej  w dniu  28 czerwca 2005 roku     podjęła uchwałę o nadaniu szkole nowego, aktualnego sztandaru. Jako dzień poświęcenia i przekazania sztandaru szkole ustalono dzień 10 listopada 2005roku.

 

Realizacja tego zadania nie była łatwa, to też zwróciliśmy się do lokalnej społeczności z prośbą o wsparcie finansowe i pomoc w gromadzeniu pamiątek z historii szkoły.

Każda ofiarowana pamiątka i kwota była nam droga i przybliżyła do celu.
Pragnę, aby każdy ofiarodawca czuł się współwłaścicielem tego sztandaru.
Zawsze kiedy Państwo zobaczycie ten sztandar czy to w szkole ,czy podczas uroczystości kościelnych - proszę pomyśleć, że mają Państwo swoją cegiełkę w ufundowaniu sztandaru.  On jest własnością wszystkich darczyńców. I właśnie wszystkim darczyńcom dedykuję słowa Ojca Świętego Jana Pawła II:

  „Człowiek jest wielki nie przez to, co ma , ale przez to czym dzieli się z innymi".

Dziękuję zatem:

(Podziękowanie sponsorom)

 

Prowadzący:

 Dziękuję Panu Dyrektorowi

Proszę o zabranie głosu Ks. Kanonika Franciszka Grabowicza

 

Dziękuję.

Proszę o zabranie głosu:

Wójta Gminy Sokoły Pana Józefa Zajkowskiego

 

Dziękuję.

Proszę o zabranie głosu:

Przedstawiciela Kuratorium Oświaty w Białymstoku,

Starszego Wizytatora Pana Stanisława Gołaszewskiego.

Dyrekcja
Rada Pedagogiczna i Uczniowie Zespołu Szkół w Sokołach

Jubileusz wypełniony wychowaniem i nauczaniem to piękne święto, które wzbudza wiele emocji i wzruszeń. Tym większych, że w 100 - letnią historię szkoły wplecione są losy kilku pokoleń, które tu zdobywały wiedzę i doświadczenie, przygotowywały się do przyszłego życia w świecie dorosłych, rozwijały talenty.

Wyjątkowa uroczystość, rocznicowa, utworzenia szkoły, istnienia obiektu, śmierci patrona, którą przezywamy, skłania nas do refleksji nad tym, co najważniejsze, nad wartościami, na których należy oprzeć swoje życie. W dokonywaniu właściwych wyborów niezastąpioną rolę odgrywa zawsze dobry przykład. Takim przykładem i autorytetem dla Nauczycieli, Uczniów i Rodziców Szkoły Podstawowej w Sokołach stała się od wielu lat osoba Patrona. Adam Mickiewicz, najwybitniejszy romantyczny poeta, publicysta, działacz polityczny, wizjoner, twórca idei ojczyzny jako wspólnoty zbudowanej na poczuciu więzi kulturowej i systemie wartości podjął trud tworzenia nowego myślenia o świecie. Poprzez swoją biografię stal się symbolem tworzenia nowej kultury narodowej oraz nowych form walki o niepodległość.

Jubileuszowe uroczystości połączone z wręczeniem sztandaru to bardzo ważne wydarzenie w życiu szkoły. Sztandar szkolny towarzyszy wszystkim ważnym uroczystościom. Niech on przypomina Wam, drodzy Uczniowie, o należnym szacunku dla wszystkiego, co polskie,  co jest związane z naszą  narodową  historią.

Z okazji jubileuszu istnienia Szkoły Podstawowej w Sokołach życzę wszystkim byłym i obecnym uczniom, aby ten dzisiejszy dzień, odświętny i radosny, przypominał  najwspanialsze, przeżyte w tej szkole chwile.

Składam serdeczne i gorące podziękowania wszystkim byłym i obecnym pracownikom szkoły za wniesione dokonania. W tym szczególnym dniu pragnę złożyć Państwu wyrazy uznania i gorące podziękowania za dotychczasową pracę włożoną w wychowanie oraz edukację dzieci i młodzieży, za wprowadzanie ich w świat wartości, piękna i dobra. Potwierdzeniem, iż wysiłek Państwa nie jest daremny, są sukcesy uczniów w różnych konkursach, wysokie lokaty we współzawodnictwie sportowym oraz postrzeganie szkoły w środowisku. Jednocześnie życzę, aby ta szkoła nadal sprzyjała wszechstronnemu rozwojowi osobowości uczniów, aby gromadziła wielu przyjaciół  oraz dawała mnóstwo satysfakcji

Życzę całej społeczności szkolnej sukcesów w nauce i pracy, wytrwałości i optymizmu w realizowaniu wszelkich pomysłów oraz owocnego współdziałania, które wspierać  będzie dalszy rozwój  szkoły.

Stanisław Gołaszewski

st.  wizytator KO 10 listopada 2005 r.

 

Dziękuję.

Proszę o zabranie głosu:

Przewodniczącego Rady Rodziców Pana Andrzeja Niwińskiego. 

 

Przewodniczący Rady Rodziców:

 

                                      Szanowni Państwo!

Przypadła mi w udziale miła powinność a jednocześnie wielki zaszczyt reprezentowania rodziców uczniów Szkoły Podstawowej im. A. Mickiewicza w Sokołach na tak wielkiej uroczystości. Jest to wydarzenie religijne, patriotyczne, a zarazem historyczne.

W imieniu Rady Rodziców chcę wyrazić radość z nadania szkole sztandaru. Myślę,

 że będzie on dla nas i naszych dzieci symbolem ważnym i potrzebnym dla podtrzymywania tradycji i zachowania tożsamości szkoły. Jesteśmy dumni, że nasze dzieci mogą uczyć się
w szkole, która uczy oraz wychowuje w duchu patriotyzmu i poszanowania tradycji.

 My jako rodzice przyrzekamy wychowawcom i nauczycielom, że dołożymy wszelkich starań, aby nasze dzieci wzrastały na mądrych ludzi.

Dziękuję Dyrekcji i  nauczycielom za włożony wysiłek w przygotowanie tej uroczystości, a także sponsorom, dzięki którym jest dzisiaj to święto.

Szczególne podziękowania kieruję w stronę Pana  Dyrektora Waldemara Kikolskiego.  Dziękujemy  za wszystko. Zdajemy sobie sprawę, że my rodzice w tylko małej części pomagamy, a cała reszta spoczywa na szkole.
     
Życzymy Dyrekcji,  wszystkim nauczycielom i pracownikom szkoły jak najwięcej siły

w kontynuowaniu swej zaszczytnej pracy.

 

Prowadzący:

Dziękuję.

Może ktoś jeszcze z Państwa chciałby zabrać głos? To bardzo proszę.

Jeśli nie, to zapraszam do obejrzenia i wysłuchania programu artystycznego, przygotowanego przez nauczycieli i uczniów naszej szkoły, specjalnie na tę okazję.

 

 

 

 

Część artystyczna

 

Scenariusz uroczystości wręczenia sztandaru

połączonej z obchodami Święta Niepodległości

w Szkole Podstawowej  im. Adama Mickiewicza w Sokołach

 

Wprowadzenie i prezentacja sztandaru.

Ślubowanie uczniów.

Powitanie gości.

Przemówienia dyrektora i gości.

 

Recytator

 

„Poloneza czas zacząć – Podkomorzy rusza

I z lekka zarzuciwszy wyloty kontusza

I wąsa podkręcając, podał rękę Zosi

I skłoniwszy się grzecznie, w pierwszą parę prosi.

Za podkomorzym szereg w pary się gromadzi

Dano hasło, zaczęto taniec – on prowadzi.”

 

Narrator I

 

Tak pięknie uwiecznił poloneza Adam Mickiewicz w „Panu Tadeuszu”. Bo przecież polonez to nasza narodowa tradycja, to taniec rdzennie polski. Jest on symbolem polskiej tradycji szlacheckiej ze wszystkimi jej wadami i zaletami. W utworze Mickiewicza jest wyrazem pojednania i nadziei na przyszłość. Zatem powtórzmy za mistrzem – „Poloneza czas zacząć”.

 

Polonez z filmu „Pan Tadeusz” w wykonaniu uczniów IV klas

 

Narrator

 

Paryż, rok 1834, w kawiarni przy Champs-Elysees Adam Mickiewicz wraz z przyjacielem – Antonim Edwardem Odyńcem dywagują nad własnym i ojczyzny losem.

 

Adam Mickiewicz

 

O czym - że dumać na paryskim bruku,

Przynosząc z miasta uszy pełne stuku

Przekleństw i kłamstwa, niewczesnych zamiarów,

Za późnych żalów, potępieńczych swarów!

 

 

Antoni Edward Odyniec

 

Drogi Adamie, przyjacielu miły,

Nie wpadaj w tony takie nieszczęśliwe.

Przyszłość się może łaskawsza okazać,

Nie trzeba w niwecz nadziei obracać.

Spójrz w lata przyszłe z rozchmurzonym czołem,

Po klęskach, trudach, niewoli, mozołach

Kraj nasz się dźwignie, Ojczyzna wyzwoli.

Da Bóg doczekasz tego, zapomnisz, co boli,

Dziełom twym przyszłość zginąć nie pozwoli,

 

Adam Mickiewicz

 

Dzisiaj zwątpiłem w słowa dobrze znane,

Niepokój, zamęt, pustka w sercu, duszy.

Przepadła Polska, a moi rodacy

Zapomną o mnie, który zamiast miecza

Pióra używał w ojczyzny obronie.

 

Antoni Edward Odyniec

 

Przedwczesne troski, zbyt pochopny sąd twój,

Zasługi twoje nigdy nie przepadną!

W czasach niewoli i w dniach pełnych sławy

Będziesz na zawsze w sercach swych rodaków.

Spójrz jak jasnowidz- czy widzisz te dzieci,

Tę młodzież jasną, co w natchnieniu wielkim

Strofy twych wierszy powtarza z miłością.

 

Recytatorzy

 

Fragmenty  „Ody do młodości”:

 

1.     Młodości! Ty nad poziomy

Wylatuj, a okiem słońca 

Ludzkości całe ogromy

Przeniknij z końca do końca.

 

2.     Młodości! Tobie nektar żywota

Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:

Serca niebieskie poi wesele,

Kiedy je nić powiąże złota.

 

3.     Razem, młodzi przyjaciele!...

W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele,

Jednością silni, rozumni szałem,

Razem młodzi przyjaciele!...

 

Adam Mickiewicz

 

Edwardzie drogi, dodałeś otuchy,

Lecz nie na wiele zda się ona dzisiaj.

Wszak wiesz, że –chociaż sercu drogie-

Owe zaszczyty nie zabliźnią rany.

Przyjdzie mi płakać- takoż nad mym losem,

Jak i nad grobem mej ojczyzny drogiej!

 

Antoni Edward Odyniec

 

Widać, że gorycz przez ciebie przemawia.

Jak cię ratować z otchłani rozpaczy?

Pracuj, Adamie, nie zaniechaj starań.

Jeśli nie jutro, może za czas jakiś

Wysiłki nasze przyniosą owoce.

Wierzaj mi, warto, nie dla pustej sławy,

Lecz dla potomnych, dla zasługi w niebie.

Patrz, jak wnukowie ocenią twe dzieło!

 

Narrator III

 

Szanowni Zebrani, to nie przypadek, że łączymy obchody  Święta Niepodległości z wręczeniem sztandaru i odwołaniem się do twórczości naszego patrona.

Całe życie i dzieło tego wielkiego romantyka dowodzą, jak bardzo przyczynił się on do odzyskania przez Polskę suwerennego bytu.

Postać tego formatu nie wymaga szczególnej prezentacji, dlatego naszym zamiarem jest ukazanie tylko głównych etapów życia Adama Mickiewicza oraz wpływu jego dzieł na świadomość milionów jego rodaków.

 

Narrator IV

 

Lato 1812 roku było szczególne dla Adama, wówczas czternastoletniego ucznia dominikańskiej szkoły w Nowogródku i przedstawiciela pierwszego pokolenia Polaków urodzonych w niewoli.

 

Recytator

 

O wiosno! Kto cię  wtenczas w naszym kraju,

Pamiętna wiosno wojny, wiosno urodzaju!

O wiosno, kto cię widział, jak byłaś kwitnąca

Zbożami i trawami, a ludźmi błyszcząca,

Obfita we zdarzenia, nadzieja brzemienna!

Ja ciebie dotąd widzę, piękna maro senna!

Urodzony w niewoli, okuty w powiciu,

Ja tylko jedną taką wiosnę miałem w życiu.

 

Narrator V

 

Po ukończeniu szkoły w Nowogródku rozpoczął studia filologiczno-historyczne w Wilnie. Tam wspólnie z najbliższymi przyjaciółmi założył tajne Towarzystwo Filomatów i Filaretów .

 

Narrator IV

 

Wykrycie przez władze carskie tych organizacji, doprowadziło do osadzenia Mickiewicza w zamienionym na więzienie klasztorze bazylianów w Wilnie. Więzienie, proces i zesłanie w głąb Rosji - to kolejne etapy życiowych doświadczeń i charakterystyczne rysy romantycznej biografii poety.
 

„Warszawianka” w wykonaniu zespołu muzycznego.

 

Narrator III

 

29 listopada 1830 roku w Warszawie wybucha powstanie. Jak powiedział jeden z uczestników Nocy Listopadowej: „Słowo stało się ciałem, a Wallenrod – Belwederem”.

Mickiewicz zdecydował się wrócić do kraju. Niestety nigdy nie dotarł do Królestwa Polskiego.

Gotowość wzięcia udziału w walce zbrojnej o niepodległość oraz związane z tym przeżycia - to dalszy znamienny rys biografii romantycznego poety. Literackim rezultatem tych doświadczeń stały się m. in. wiersze "Śmierć pułkownika" i "Reduta Ordona".

 

Recytator

 

      Fragment wiersza: „Śmierć pułkownika

 

Kazał przynieść swój mundur strzelecki,

Swój kordelas i pas, i ładunki;

Stary żołnierz – on chce, jak Czarniecki,

Umierając swe żegnać rynsztunki.

 

A gdy konia już z izby wywiedli,

Potem do niej wszedł ksiądz z Panem Bogiem;

I żołnierze od żalu pobledli,

A lud modlił się klęcząc przed progiem.

 

Recytator

 

Fragment wiersza: „Reduta Ordona”

 

Zaćmiło się powietrze od ziemi wyłomów,

Harmaty podskoczyły i jak wystrzelone

Toczyły się na kołach – lonty zapalone

Nie trafiły do swoich panew. I dym wionął

Prosto ku nam; i w gęstej chmurze nas ochłonął.

I nie było nic widać prócz granatów blasku,

I powoli dym rzedniał, opadał deszcz piasku.

Spojrzałem na redutę; - wały, palisady,

Działa, i naszych garstka, i wrogów gromady:

Wszystko jako sen znikło. – tylko czarna bryła

Ziemi niekształtnej leży – rozjemcza mogiła.

Tam i ci, co bronili – i ci, co się wdarli,

Pierwszy raz pokój szczery i wieczny zawarli.

Choćby cesarz Moskalom kazał wstać, już dusza

Moskiewska tam już pierwszy raz cesarza nie słusza.

Tam zgrzebne tylu set ciała, imiona:

Dusze gdzie? – nie wiem; lecz wiem, gdzie dusza

                                                                        Ordona.

On będzie Patron szańców! – bo dzieło zniszczenia

W dobrej sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia;

 

(”Deszcz jesienny” – śpiew do akompaniamentu skrzypiec)

 

       Narrator IV

 

W 1832 r.  Mickiewicz przeniósł się do Drezna, gdzie w atmosferze klęski powstania stworzył swoje główne dzieło romantyczne - "Dziadów część III".

 

Recytatorzy

 

Fragmenty Dziadów część III”

 

1.    Ja i ojczyzna to jedno.

Nazywam się Milion – bo za miliony

kocham i cierpię katusze.

 

2.      Nasz naród jak lawa,

           z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa,

    lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi;

    plwajmy na te skorupę i zstąpmy do głębi

 

 

 

       Narrator III

 

31 lipca 1832 r. przybył z Drezna do Paryża, gdzie z niewielkimi przerwami spędził resztę tułaczego życia. Zmęczony emigracją, wskrzeszał wartość narodowej historii, tworząc "Pana Tadeusza".

 

Recytator

 

Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,

Ile cię cenić trzeba, ten tylko się dowie,

Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie

Widzę i opisuje, bo tęsknię po tobie.

 

Recytator IV


 Kres wędrówki ziemskiej wielkiego pielgrzyma nastąpił 26 listopada 1855 r.

 

Recytator

 

Wiersz Jana Lechonia: "Śmierć Mickiewicza"

 

Gdy przyszli, by jak co dzień odebrać rozkazy,

Zaszli drogę im ludzie, co umarłych strzegą,

I rzekli: „Nie możemy wpuścić was do niego,

Bo ten człowiek umiera od strasznej zarazy”.

 

Więc wtedy oni płakać zaczęli jak dzieci

I szeptali z przestrachem: „Przed nami noc ciemna!

Ten księżyc, który teraz nad Stambułem świeci,

Patrzcie, jaki jest inny niż ten nasz znad Niemna”.

 

A on w tej samej chwili myślał: „Jak to blisko!

Słyszę pieśń, co śpiewano nad moją kołyską,

Widzę zioła i kwiaty nad Świtezi tonią,

I jeszcze tylko chwila, a dotknę je dłonią”

 

 

 

Narrator V

 

Ciało poety na kilkadziesiąt lat spoczęło na polskim cmentarzu w Paryżu. Pozostały dzieła, w których wskazywał nam co jest ważne, a co przelotne.

Po kres swojej ziemskiej wędrówki, krzewił wiarę w odrodzenie Polski, która stanie się nadzieją świata. Tą wiarą zarażał tysiące Polaków i dlatego jego książek tak bardzo obawiali się zaborcy. 22 stycznia 1863 roku kolejne pokolenie patriotów podjęło następną próbę walki o niepodległość.

 

Rota” w wykonaniu zespołu muzycznego.

 

Narrator VI

 

Pamięć o nich, a także lektura dzieł Adama Mickiewicza sprawią, że pojawią się kontynuatorzy idei walki o niepodległość. Przyszły Naczelnik Państwa i pierwszy Marszałek Polski, wspominając atmosferę rodzinnego domu, pisał: „od najwcześniejszego dzieciństwa zaznajamiała nas matka z utworami naszych wieszczów”.

 

Recytatorzy

 

       Fragmenty  wiersza: „LITANIA PIELGRZYMSKA

 

 

Przez rany, łzy i cierpienia wszystkich wygnańców i pielgrzymów polskich

Wybaw nas Panie!

O wojnę powszechną za wolność ludów,

Prosimy cię Panie!

O broń i orły narodowe,

Prosimy cię Panie!

O śmierć szczęśliwą na polu bitwy,

Prosimy cię Panie!

O grób dla kości naszych w ziemi naszej

Prosimy cię Panie!

O niepodległość, całość i wolność ojczyzny naszej

Prosimy cię Panie!

 

Narrator III

 

Gdy wybuchnie I wojna światowa,  Józef  Piłsudski utworzy w Galicji Legiony, które staną się kuźnią kadr  w odrodzonym wojsku polskim.

 

Legiony” w wykonaniu zespołu muzycznego.

 

Narrator II

 

Polacy po odzyskaniu suwerennego bytu, czcząc pomięć wieszcza, będą nadawać jego imię ulicom, szkołom i uniwersytetowi w Poznaniu. Dzieła Mickiewicza, wielokrotnie wydawane, staną się lekturą szkolną, a kolejne inscenizacje „Dziadów” wyznaczą etapy w rozwoju polskiego dramatu, towarzysząc przemianom Polski po drugiej wojnie światowej.

 

Narrator I

 

 Naród tworzą język i kultura. Mickiewicz stał się podwaliną polskiej kultury i polskiego języka.

 

 Jacek Łukasiewicz, jeden z biografów wieszcza, pisał: „W kulturze są miejsca pewne i trwałe: dzieła i ludzie, jak wzorcowy metr z Sewres, który leży w skarbcu i do którego porównuje się inne miary. W polskiej kulturze jedną z wartości uznanych za wzorcowe pozostaje Mickiewicz”.

 

Narrator II

Jesteśmy przekonani, że patron naszej szkoły - Adam Mickiewicz , jako sprawdzony przez poprzednie pokolenia wzorzec, okaże się bardzo pomocny w naszej dalszej drodze przez życie.

 

Adam Mickiewicz

 

Jak słodki zwidy, można li uwierzyć,

że me wysiłki nie odejdą w nicość?

Byłoby cudem, lecz rozum doradza,

By snom, marzeniom nie wierzyć- bo złudne.

 

Antoni Edward Odyniec

 

Czy serca twego nie ucieszy nawet

To, że twe imię wybiorą potomni,

Byś był patronem- co prowadzi młodzież

W ich i ojczyzny przyszłość- jakże jasną!

  

Nie chcesz uwierzyć? Spójrz w przyszłość.

Czy widzisz? Jest właśnie rok dwutysięczny piąty.

 

Adam Mickiewicz

 

O! jakim słodkim mami mnie widokiem

Prorocza wizja, którą roztoczyłeś!

W niej znajdę siłę, Edwardzie, do dzieła,

Wszak żal marnować choćby chwilę jedną!

Jeśli naprawdę ten los mi pisany,

Pora powrócić do przerwanej pracy,

by na uznanie zasłużyć potomnych.

Silniejszy jestem, cięższą podajcie mi zbroję.

 

 

 

 

 

Prowadzący:

Obejrzeliśmy program artystyczny w wykonaniu uczniów naszej szkoły. Dobiega końca uroczystość, która na długo zapadnie w naszej pamięci

i w naszych sercach. Głos zabierze jeszcze raz Pan Dyrektor szkoły

 

Dyrektor:

Przygotowanie uroczystości było możliwe dzięki zaangażowaniu wielu osób. Składam zatem serdeczne podziękowanie:

 

Dziękuję gościom za przyjęcie zaproszenia i obecność wśród nas.

 

Księdzu Kanonikowi za poświęcenie sztandaru.

 

Księżom i Siostrom Boromeuszkom dziękuję za modlitwę, za obecność, za współpracę ze szkołą.

 

Panu organiście Józefowi Karwowskiemu za współpracę, przygotowanie chóru i oprawę muzyczną Mszy Świętej.

 

Sponsorom za pomoc w pokryciu kosztów sztandaru.

 

Nauczycielom i wychowawcom dziękuję za przygotowanie organizacyjne i artystyczne uczniów oraz za publiczną zbiórkę pieniędzy.

 

Rodzicom za zaangażowanie w przygotowanie uroczystości.

 

Uczniom za uczestnictwo i program artystyczny.

 

Dziękuję mediom i wszystkim za sympatię i wszelkie wsparcie.

 

Prowadzący:

 Proszę wszystkich o powstanie

Poczet sztandarowy – Sztandar wyprowadzić!

 

 Dziękujemy państwu. Sztandar zostanie teraz umieszczony na honorowym miejscu, a wszystkich państwa zapraszamy do zwiedzania szkoły i wpisania się do kroniki szkolnej, która znajduje się w holu głównym Szkoły Podstawowej.

 

Zaproszonych gości proszę o przejście do stołówki szkolnej na wspólny obiad.